عدالت و توسعه و تنش با جهان!
تيم كيهان – سپاه كه سكاندار كشتي پرتلاطم دولت در ايران شد، برنامه دولت مقتدر وتوسعه به سبك چين را در سر مي پروراند.
اگر اين ادعا را باور كنيم و از سر صدق بدانيم، آيا اين تيم نميداند كه اقتصاد چين به دلايل گوناگون رشد كرده كه يكي از اين عوامل خروج از حالت ستيزهجويانه با جهان است.
دولت آقاي احمدينژاد در آغاز كار خود بايد با بحران هستهاي درگير شود كه ابعاد اين بحران ميتواند وضعيت اقتصادي كشور را به شرايط همانند دوران جنگ نزديك كند، در صورت فقدان ثبات لازم در كشور، سرمايهها از كشور خارج و تحريم هاي پنهان و آشكار بسياري از امكانات توليدي و كارآفرين را از ايران سلب مي كند.
دولت چين در چشماندازي 25 ساله براي خود سياست خارجي بيتنش را پيشبيني كرد و به آن عمل نمود. از سال 1970 ميلادي كه ديپلماسي پينگ پنگ امريكا و چين به ثمر رسيد سياست تنشزدايي 25 ساله چين، فرانسه را براي سرمايهگذاري خارجي و امكان داد و ستد دانش فني و فضاي سرمايهگذاري چينيهاي ساكن هنگ كنگ و امكان پرداختن به توليد در جامعه چين فراهم شد. برنامهريزان دولت احمدينژاد معتقدند كه مدل چين در ايران جواب ميدهد. چون ايران نيازي به سرمايهگذاري خارجي ندارد و پول نفت كفايت ميكند تا كمند دولت ايشان سركشيده رود. اما اين عاقلانند كه خود را نقطه پرگار وجود سياست ميدانند، شايد توجه نداشته باشند كه حتي اگر نياز به سرمايهگذاري خارجي در ايران نباشد، احتياج مبرم به امنيت و فضاي سالم در كشور براي توليد و توسعه همانند مدل چين وجود دارد.
كشوري كه در تندباد حوادث قرار گرفته و پرونده آن ميتواند به شوراي امنيت برود، حتي در صورتي كه سازمان دولت آن در خدمت توليد قرار بگيرد كه صدالبته اين چنين نيست و هم نظاميان پيمان خدمتگذاري براي مبارزه با فساد با دولت ببندند كه البته نظاميان نظارتناپذيرند. باز بدون رابطه دوستانه بر اساس دادوستد با جهان امكان پيگيري توسعه چين ميسر نيست. كشمكش و تنش پرشدت ايران با غرب و افكار عمومي جهان، فرصتي براي داد و ستد اقتصادي براي كسب بازار و دانش فني و پيگيري توسعه به دولت احمدينژاد نخواهد داد. نبايد فراموش كرد كه بدون توليد توسعه امكان ندارد، بدون توسعه، عدالتي محقق نميشود.
شايد اين نكته قابل گوشزد باشد كه تيم كيهان – سپاه كه هر 9 روز براي دولت متزلزل خاتمي بحران درست ميكردند، حال اين تيم در اولين قدم تشكيل دولت، به دليل تحليل غلط از توان خود و شرايط بينالمللي در سخنراني مجمع عمومي سازمان ملل متحد، موفق شد كه اجماع جهاني عليه خود را كسب كند كه نتيجه آن با دست خود بحران ساختن است و در شرايط بحراني، توسعه و عدالت ممكن نيست. 6/7/1384