محسن دهقانی
فنآوري صلحآميز هستهاي حق ملت ايران است اما با چه نوع حكومتي؟
خلاصه كلام اين است كه با داشتن حكومت مقبول و مشروع در داخل و خارج ميتوان از حق فنآوري صلحآميز هستهاي ملت ايران دفاع كرد.
حق گرفتني است. بايد صلاحيت گرفتن آن را كسب كرد. آنچه به نام رفتار حكومت جمهوري اسلامي براي تثبيت حق فنآوري هستهاي خوانده ميشود شامل اقداماتي نادرست، پرهزينه و فرصت بربادده است.
جهانيان در پرتو نفوذ امريكا متقاعد شدهاند كه جمهوري اسلامي فريبكار است و نميتوان به آن اعتماد كرد. اين فريبكاري مصداق فراوان دارد. سياست داخلي م.ا با شهروندان خود و از همه نزديكتر آنچه كه در انتخابات نهم رخ داد و تقلب و فريب تا جايي پيش رفت كه هاشمي رفسنجاني و كروبي را به اعتراض واداشت چون ديگر ملي- مذهبيها، لائيكها و حزب مشاركت نبود كه فرياد واانصافا سر ميدادند.
نقض مكرر حقوق بشر در حق شهروندان و برخورد خشونت بار با خواسته قوميتهاي ملي و مذهبي مانند كرد وعربزبانان خوزستان و انواع و اقسام اقدامات سختگيرانه برعليه شهروندان همچنان ادامه دارد.
م.ا كه در سياست داخلي از حربه قانون براي بيعدالتي استفاده ميكند و در مورد فساد اداري و انواع فسادهاي دستگاههاي داخلي فريبكارانه برخورد مينمايد به طوري كه در جريانات انتخابات آقاي ولايتي بر ترور بختيار به وسيله تندروها تاكيد كرد، آقاي محسن رضايي در مورد دست داشتن حكومت در ترانزيت مواد مخدر و آقاي كروبي بر وجود اراده برتر در وجود اسكلههاي غيرمجاز واردات و آقاي احمدينژاد از فساد اداري و ساختاري دولت فراوان سخن گفت.
آقاي عليزاده از نقض مكرر حقوق شهروندي سخن گفت. مجموعه اين اعترافات نشان از فريبكاري حكومت در داخل ميدهد. حال جهانيان چگونه ميتوانند به م.ا اعتماد كنند. امريكا و هر مخالف ديگر اگر از اين پاشنه آشيل استفاده نكند، احمق و ديوانه است.
مجموعه اعترافات بالا كه در انتخابات نهم مطرح شد، حاكي از نقش مجموعه حكومت در ترور و ترانزيت مواد مخدر و نقض حقوق شهروندي است و مؤيدي بر اين ادعاست كه م.ا قابل اعتماد نيست.
حكومتي كه در حق شهروندان خود چنين رفتاري ميكند و حتي پاداش خدمات افرادي مانند هاشمي و كروبي را با كيفر ميدهد چگونه ميتواند براي جهان قابل اعتماد باشد.
حق فنآوري هستهاي براي دولتهايي كه مقبوليت و مشروعيت داخلي و خارجي دارند بسيار طبيعي است. نمونه هندوستان در اين مورد زبانزد است. حتي كشورهايي مشروعيت خارجي دارند مانند پاكستان كه به بمب اتمي دست يافته. م.ا در بدترين شرايط داخلي و خارجي قصد استمرار فنآوري هستهاي دارد. حقي كه با اين حكومت نميتوند مشروع قلمداد شود. پنهانكاري در زمينه فنآوري هستهاي در طي ساليان سال رفتار گذشته برخي از حاكمان و قدرت جهان در صورت مخالفت با سياستهاي حكومت باعث شده كه جهانيان حق داشته باشند كه به فنآوري هستهاي ايران بدبين باشند. حال اگر به شكل معقول نگاه كنيم چاره كار چيست؟
در جامعهاي كه حق فنآوري هستهاي دارد، اين حق بايد كسب شود. حكومت ايران به دلايل گوناگون چنين حقي را ميخواهد. اما توان كسب چنين حقي را ندارد. شيوههاي به كار گرفته شده براي كسب اين حق، بسيار پرهزينه براي ملت خواهد بود.
اجماع جامعه جهاني عليه ايران است. اگر حكومتي به نفع ملت بينديشد بايد در تغيير در خود يا تن دادن به خواسته مردم، حتي به ضرر منافع حاكمان، شرايط فنآوري هستهاي را فراهم نمايد تا ايران بيش از اين عقب نماند.چاره كار حكومتي مقبول و مشروع در داخل و خارج است.
اما مسلم اين است كه بخش قدرتمند حاكميت چنين نميكند و به راه ديگر ميرود. راهي كه به مقابله اقتصادي و حتي نظامي عليه ايران ختم خواهد شد. يا اينكه در نيمه راه با معاملات پنهان و آشكار با قدرتهاي خارجي از انجام فنآوري هسته اي صرف نظر خواهد كرد. كه اولي ميتواند به فاجعه ختم شود چون در حكومت ايران، عدهاي بمب اتمي ميخواهند و حتي تمايل به كار گرفتن آن را دارند. پس جامعه جهاني در برابر اين خواسته با امريكا همسو ميشود و اصرار حكومت ايران نتيجهي فاجعه بار خواهد داشت.
راه حل دوم كه به معامله پنهان و آشكار ختم ميشود و با توجه به هزينههاي داده شده به نوعي حكومت وادار به تجديد نظر در برنامه فنآوري هستهاي شود. اين راه حل تحقيرآميز است. و در عمل موجب ائتلاف انرژي هنگفت مادي و معنوي ملت شده است كه با توجه به تجربه صدام حسين در عراق، راه حل دوم محتمل است.وظيفه نيروهاي آزاديخواه ايراني داخل و خارج چيست؟
امكان تغيير رفتار حكومت به طرف مقبوليت و مشروعيت خارجي و داخلي وجود ندارد. حق ايران در مورد فنآوري هستهاي غيرقابل انكار است اما به دليل رفتار نامناسب حكومت اين حق از كشور گرفته ميشود.
ميتوان اصراركرد حق فنآوري هستهاي براي جامعه محفوظ است اما رفتار حكومت مانع تحقق اين حق است. مجموعه شرايط داخلي و خارجي و بخصوص اصول حاكم بر مناسبات جهاني حكم ميكند كه از حق فنآوري هستهاي ايران دفاع كنيم اما به شرط اينكه مدلي چنين كاري انجام دهد كه مقبول و مشروعيت داخلي و خارجي داشته باشد در غير اين صورت نميتواند از اقدامي پرهزينه و بيفايده كه نتيجهاش از حال مشخص است دفاع كند.ميبايد اين موضع را اعلام كرد و آن را تقويت كرد و به گوش مردم ايران و جهان رسانيد.