امیر خسرو دلیرثانی فعال ملی مذهبی محبوس در بند ۳۵۰ زندان اوین همچنان از حق ملاقات حضوری و مرخصی محروم است. همسر وی در پیگیری های خود با پاسخهای منفی و مبهم مواجه شده و می گوید که به او گفته اند در خصوص زندانی های امنیتی قانون اجرا نمی شود اگر هم قرار باشد که از حقوق یک زندانی سیاسی بهره مند شوند باید مسئولین از رفتار زندانی راضی باشند. اما اینکه این رفتار چگونه باید باشد و چه کسی را باید راضی کند؟! ما چیزی نمی دانیم. ما هنوز نمی دانیم منظور از “امنیتی” چیست و فرق زندانی سیاسی و امنیتی چیست؟!
امیر خسرو دلیر ثانی از فعالان ملی-مذهبی، عضو جنبش مسلمانان مبارز دی ماه سال ۸۸ بازداشت و به اتهام «اجتماع و تبانی به قصد ارتکاب جرایم علیه امنیت کشور» به ۴ سال حبس تعزیری محکوم شد. او هم اکنون با گذراندن بیش از نیمی از دوران محکومیت می تواند از آزادی مشروط برخوردار گردد.
شیوا فلاح همسر امیرخسرو دلیرثانی در خصوص آخرین وضعیت همسرش و محرومیت های او به جرس می گوید: “متاسفانه همسرم از حقوق اولیه ای که یک زندانی سیاسی باید برخوردار باشد از جمله مرخصی و ملاقات حضوری “محروم” هستند. الان بیش از یکسال و نیم است که ایشان نتوانسته اند به مرخصی بیایند. و به علت اینکه طبق قوانین دو سال از حکمشان را گذرانده اند برای آزادی مشروط اقدام کردم اما در جواب من گفتند در خصوص زندانی های امنیتی این قانون اجرا نمی شود اگر هم قرار باشد که از این حقوق بهره مند شوند باید مسئولین از رفتار زندانی راضی باشند. اما اینکه این رفتار چگونه باید باشد و چه کسی را باید راضی کند؟! ما چیزی نمی دانیم. ما هنوز نمی دانیم منظور از “امنیتی” چیست و فرق زندانی سیاسی و امنیتی چیست؟!”
وی با ابراز ناراحتی از عدم ملاقات حضوری و مشکلات عاطفی فرزند کوچکش ادامه می دهد: “ما که از قبل از دستور دادستان از ملاقات حضوری محروم بودیم و در پیگیری های جمعی از خانواده ها به آنها گفته شده که لیستی داده اند که این ۳۶ زندانی نمی توانند فرم ملاقات حضوری را پر کنند. خود من هم که برای ملاقات حضوری رفتم گفتند حاج آقا به شما ملاقات حضوری نمی دهد و زمانیکه علت را پرسیدم گفتند حتما صلاح نمی دانند. نمی دانم منظورشان از صلاح چیست؟ پسر کوچک من خیلی دلتنگ پدرش است و ملاقات کابینی بشدت آزارش می دهد و یک ملاقات حضوری می تواند کمی از مشکلات عاطفی و دوری از پدرش را کم کند و من هنوز نمی دانم با این همه مشکلات برای این بچه کوچک، صلاح نمی دانند یعنی چه؟! از سوی دیگر برخوردهای ناشایستی هم با خانواده ها در سالن ملاقات صورت می گیرد از جمله اینکه ما را بازرسی می کنند و وسایلمان را می گیرند، کف دستمان را مهر می زنند و فشارهایی از این دست بر روی خانواده ها است. آیا این برخوردها صلاح است؟ یکی از خواسته های من این است که این فشارها از خانواده ها کم شود و به برخوردهای نامناسب پایان دهند. من فکر کنم اگر مسئولین قانون را دقیق اجرا کنند و تلاششان بر این نباشد که قانون را زیر پا بگذارند بسیاری از مشکلات حل خواهد شد. چرا قانونی که خودشان نوشته اند به آن عمل نمی کنند؟ ”
گفتنی است، خانواده آیت الله العظمی منتظری در ادامه دیدارهایشان با خانواده های زندانیان سیاسی، طی هفته های اخیر به منزل ابوالفضل قدیانی، عبدا… رمضان زاده، امیر خسرو دلیرثانی، مجید دری و آرش سقر رفته و از خانواده آنها دلجویی کردند.
در این دیدار دختر مرجع تقلید مردمی و پدر معنوی جنبش سبز، با آرزوی آزادی هر چه سریعتر زندانیان سیاسی، به خانواده ها توصیه کرد که با تاسی به ائمه و نیز حضرت زینب، که هیچکدام از ظلم و جور زمانه در امان نبودند، صبر و بردباری پیشه کنند تا ایام غم به سر آید که پیروزی با حق است.
همسر دلیرثانی با اشاره به دیدار خانواده منتظری با ایشان و چند خانواده دیگر زندانی سیاسی ادامه می دهند: “خوشبختانه این سعادت نصیب ما شد که دیداری با خانواده آیت الله منتظری داشته باشیم. آیت الله منتظری همواره برای ما مثل یک پدر بودند و نبودشان برای ما بسیار دشوار است اما دیدار خانواده ایشان باعث دلگرمی ما می شود تا بتوانیم این روزهای سخت را با بردباری تحمل کنیم.”
سی و شش زندانی سیاسی منتقد در زندانهای اوین، رجایی شهر و خوزستان آبان ماه با صدور بیانیه ای با هشدار به مسوولان ارشد نظام درباره روند فعلی اداره کشور، تاکید کرده بودند که صلاح جنبش سبز و جریان اصلاح طلب در این است که در صورت برگزاری انتخابات سالم و آزاد به طور یکپارچه از آن استقبال کنند و در صورت ناسالم بودن آن، با انسجام و وحدت و داشتن برنامه، عامل مشروعیت بخش به انتخاباتی ناسالم و غیرقانونی نشوند….
این عضو خانواده بزرگ زندانیان سیاسی در پاسخ به این سوال که آیا در انتخابات شرکت خواهند کرد یا نه، می گوید: “اگر شرایط یک انتخابات آزاد فراهم گردد بعنوان یک شهروند با کمال میل به پای صندوق رای می روم و وظیفه امان است که رای دهیم و در تعیین سرنوشت خود مشارکت داشته باشیم. اما متاسفانه تا الان چنین شرایطی فراهم نیامده است و دو سال پیش هم که در انتخابات شرکت کردیم نتیجه اش را به این شکل دیدیم. از همین رو با تجربه انتخابات دو سال پیش اگر شرایط انتخابات آزاد فراهم نشود شرکت کردن در آن معنا ندارد.”
خانم فلاح با تاکید بر روحیه “عالی” همسرش بیان می کند: “مقاومتشان فوق العاده است و حتی خودشان بارها تکرار کرده اند که با تمامی این مشکلات به مقاومت خود ادامه خواهند داد و لحظه ای از مواضع خود کوتاه نخواهند آمد. نه تنها من بلکه تمامی دوستان روحیه بالای ایشان را تحسین می کنند. بعضی اوقات که مشکلات زیاد می شد پیش خودم می گفتم مقاومت چه فایده ای دارد اما بعد که به نتایج ارزنده و پایداری همسرم فکر می کردم خودم روحیه می گیرم و او را تحسین می کنم. اگرچه بخاطر روحیه ای که دارد و می خواهد ما ناراحت نشویم مشکلاتش را بیان نمی کند اما کاملا مشخص است که بعد از اعتصاب غذایی که داشتند از نظر جسمی خیلی ضعیف شده اند و وزن کم کرده اند. در پایان نه تنها آرزوی آزادی ایشان بلکه همه زندایان سیاسی و عقیدتی را دارم.”